บทที่ 4 - เทมปุระ

เทมปุระ พูดถึงชื่อนี้ ใครหลายๆคนคงคิดถึงภาพกุ้งชุบแป้งทอดแบบญี่ปุ่น แต่จะมีสักกี่คนที่จะรู้ว่าจริงๆแล้วเทมปุระอาหารของญี่ปุ่นเนี่ยเค้าไม่ได้หมายถึงกุ้งชุบแป้งทอดเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมไปถึงพวกผักชุบแป้งทอดด้วยเช่น ฟักทอง มันเทศ ถั๋วฝักยาว เผือก แล้วแต่สะดวกอ่ะ รูปแบบก็เหมือนกุ้งเทมปุระอะแหละ แป้งใช้แบบเดียวกันเลย ถ้าไปนั่งกินตามร้านอาหารที่เค้าขายเทมปุระเเล้วสั่งมากินเป็นเซ็ตก็จะเป้นแบบ ข้าวชามโตโปะหน้าด้วยกุ้งทอด และผักทอดหลายๆอย่าง บางทีก็มีปลาด้วย หรือหมึกด้วยค่ะ ปนๆกันมาในชาม แล้วก็ราดหน้าด้วยซอสเทมปุระ เทมปุระเป็นอาหารที่คนญี่ปุ่นนิยมกินกันเป็นอย่างมากอาจจะเป็นเพราะทำง่าย แล้วก็อร่อยด้วย ชั้นก็เป็นคนนึงที่ชอบกินเทมปุระเหมือนกัน มีครั้งนึงเคยทำมันเทศเทมปุระกิน วิธีทำก็ไม่ยาก หั่นมันเทศให้เป็นแว่นพอดีๆแล้วก็ผสมแป้งกะน้ำ แล้วก็เอามันเทศชุบแป้งแล้วลงทอดในกระทะที่มีน้ำมันพอสมควร แนะนำว่าควรจะให้ท่วมของที่เราจะนำลงทอดนะ แต่ด้วยความที่เป็นแม่บ้านมือใหม่ กว่าจะผสมแป้งแล้วทอดออกมาดีนี่ก็เสียมันเทศไปหลายชิ้นอยู่แบบว่าทอดออกมาเเล้วแข็งมากกินไม่ได้เลย บางชิ้นก็ดำปี๋เลย สรุปแล้วได้กินแค่ครึ่งหัวเอง อีกครึ่งนึงทิ้งค่ะ ที่สำคัญยังต้องมาเสียเวลาในการทำลายหลักฐานอีก เพราะถ้าคุณชายรู้ว่าทำเสียของละก็โดนบ่นค่ะ บ่น บ่น บ่น บ่น แล้วก็บ่น ก็อย่างที่รู้ๆกันอ่ะนะคะว่าข้าวของที่ญี่ปุ่นนี่มันแพงโคตรมหาแพงเลยค่ะ ใช้อะไรก็ต้องให้คุ้มที่สุด กินทิ้ง กินขว้างนี่ไม่ได้ค่ะ จนลูกเดียว

บทที่ 2 - เหตุเกิดจากภาษาญี่ปุ่นอ่อนแอ

มันช่างเป็นเรื่องลำบากยากเข็นสำหรับแม่บ้านมือใหม่อย่างอิชั้นจริงๆ ที่หลังจากแต่งงานแล้ว
ต้องหอบข้าวหอบของตามสามีชาวยุ่นมาอยู่ที่ญี่ปุ่นด้วย ด้วยความที่รู้ตัวว่าภาษาญี่ปุ่นนั้นอ่อนแอเกินจะออกไปเผชิญโลกภายนอกได้ เดี๊ยนจึงถูกสามีส่งไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่โรงเรียนสอนภาษาใกล้บ้าน ห้องที่เดี๊ยนไปเรียนก็คงไม่พ้นระดับพื้นฐานสุดๆ ในห้องเรียนก็เลยมีแต่เพื่อนๆชาวต่างชาติ ต่างภาษา ที่ภาษาญี่ปุ่นอ่อนแอกันทุกคน ขอย้ำว่าอ่อนแอกันทุกคนค่ะ มีอยู่ครั้งนึงอาจารย์ถามเดี๊ยนว่าขนมญี่ปุ่นเนี่ยชอบกินอะไร เดี๊ยนนั่งคิดอยู่นานก็คิดชื่อขนมไม่ออก รู้แต่ว่ามันคล้ายๆซาลาเปา แต่ ข้างนอกทำด้วยข้าวเหนียวนึ่งแล้วโม่จนเหนียว (ที่นี่เรียกว่าโมจิ) มีใส้ข้างในเป็นใส้ถั่วดำบด(ภาษาญี่ปุ่น เรียกว่า อังโกะ) คิดชื่อเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกก็เลยบอกอาจารย์ไปว่า ชั้นชอบขนมที่เป็นลูกกลมๆอ่ะ ข้างนอกทำจาก โมจิ ข้างใน เป็นใส้
อุนโกะ อาจารย์และเพื่อนๆได้ยินเท่านั้นแหละ ฮ้า แล้วก็อ้าปากค้างไปเลย ตามด้วยเสียงหัวเราะแบบขี้แตกขี้แตนกันไปเลย ชั้นก็งงสิ งง มันขำไรกันวะ ใครก็ได้ช่วยบอกกรูด้วย หลังจากที่พวกมันหัวเราะกันจนท้องขดท้องแข็งแล้ว อาจารย์ก็ตอบให้เดี๊ยนหายข้องใจว่า ที่เดี๊ยนตอบไปน่ะ มันผิดจ้า ที่ญี่ปุ่นเค้าไม่มี ขนมใส้ขึ้ กันหรอก ที่ถูกต้องน่ะ ต้องว่า อังโกะ (ถั๋วดำบด)จ้า ไม่ใช่ อุนโกะ (ขี้) ...........อ่านะ เวรกรรม จริงๆ อายสิครับอาย จำจนตายเลยๆๆๆ อังโกะ จ้า อังโกะ

ปล กลับบ้านถามคุณชาย ตกลงไอ้ขนมที่ว่านี้เค้าเรียกว่า มันจู จ้า

แผ่นดินไหว แต่กรูไม่ไหว

ช่วงนี้ที่ญี่ปุ่นแผ่นดินไหวบ่อยเหลือเกิน ล่าสุดก็สองวันก่อนคราวนี้ชิบะก็ไหวแต่ไม่มาก
แต่เดือนที่แล้วสิหนักเลยถ้าใครติดตามข่าวคงจะได้ดูกันบ้าง บ้านเรือนเสียหายเยอะ
พังไปเลยก็เยอะ ผู้คนไร้ที่อยู่อาศัยเยอะเลยต้องไปอาศัยรวมกันที่หอประชุมโรงเรียนใกล้ๆบ้าน
แต่คราวนั้นโชคดีที่ชิบะ ที่ชั้นอาศัยอยู่ไม่เป็นไรเลย แต่ตอนไหวก็รู้สึกนะ ตอนนั้นอิชั้นกำลัง
นั่งอึอยู่พอดี แบบว่านั่งเบ่งลมปรานกะลังได้ที่เลย อยู่ๆส้วมสั่น ชักโครกก็สั่น ขอบอกว่าสั่นอย่างแรงด้วย เวรกรรมแผ่นดินไหวตอนนั่งปลดทุกข์ จะหนีก็หนีไม่ได้เพราะยังไม่สุด แถมไหวหลายระลอกซะด้วย เหมือนจะแกล้งคนปวดขึ้ยังไงยังงั้น ก็ได้แต่เอามือสองข้างยันฝาผนังไว้แล้วก็เบ่งต่อไป ทำไงได้แผ่นดินไหว แต่กรูไม่ไหวแล้ว!!!!!!!!

บทที่1 - แนะนำตัว

สวัสดีเจ้าค่ะ

ยินดีต้อนรับสู่บล็อกของแม่บ้านฝึกหัดอย่างอิชั้นค่ะ
ก่อนอื่นก็ขอแนะนำกันก่อนนะเจ้าคะ

ชื่อ เรียก สุดสวยก็ได้ค่ะ (หลอกตัวเองไปวันๆ)
อายุ 27 ปี
อดีต วิศวกร สาวสวย รวยเสน่ห์ มากด้วยความสามารถ (คิดเอาเองนะ)
ปัจจุบัน แม่บ้านมือใหม่ ไร้วิทยายุทธ อ่อนหัดสุดๆ
สามี คุณชาย แสนดี ขึ้งอน
ที่ซุกหัวนอน ญี่ปุ่น เมืองชิบะ (คนเมืองกรุงนะเนี่ย เพราะอยู่ติดกะโตเกียว)

ถ้าใครอยากร่วมรับรู้ประสบการณ์ เปิ่นๆ(รับรองว่าเปิ่นสุดๆค่ะ) กับแม่บ้านมือใหม่ อย่างอิชั้น
และเรื่องราวต่างๆในญี่ปุ่น รวมถึงชีวิตความเป็นอยู่ของคนญี่ปุ่น หรือแม้แต่ใครที่มีคำถามอยากรู้
เกี่ยวกับญี่ปุ่นก็ขอเชิญเเวะเวียนเข้ามาเที่ยว และทักทายกันได้ในบล็อกนี้ๆนะคะรับรองได้รอยยิ้มกลับไปทุกคนค่ะ