มันช่างเป็นเรื่องลำบากยากเข็นสำหรับแม่บ้านมือใหม่อย่างอิชั้นจริงๆ ที่หลังจากแต่งงานแล้ว
ต้องหอบข้าวหอบของตามสามีชาวยุ่นมาอยู่ที่ญี่ปุ่นด้วย ด้วยความที่รู้ตัวว่าภาษาญี่ปุ่นนั้นอ่อนแอเกินจะออกไปเผชิญโลกภายนอกได้ เดี๊ยนจึงถูกสามีส่งไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่โรงเรียนสอนภาษาใกล้บ้าน ห้องที่เดี๊ยนไปเรียนก็คงไม่พ้นระดับพื้นฐานสุดๆ ในห้องเรียนก็เลยมีแต่เพื่อนๆชาวต่างชาติ ต่างภาษา ที่ภาษาญี่ปุ่นอ่อนแอกันทุกคน ขอย้ำว่าอ่อนแอกันทุกคนค่ะ มีอยู่ครั้งนึงอาจารย์ถามเดี๊ยนว่าขนมญี่ปุ่นเนี่ยชอบกินอะไร เดี๊ยนนั่งคิดอยู่นานก็คิดชื่อขนมไม่ออก รู้แต่ว่ามันคล้ายๆซาลาเปา แต่ ข้างนอกทำด้วยข้าวเหนียวนึ่งแล้วโม่จนเหนียว (ที่นี่เรียกว่าโมจิ) มีใส้ข้างในเป็นใส้ถั่วดำบด(ภาษาญี่ปุ่น เรียกว่า อังโกะ) คิดชื่อเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกก็เลยบอกอาจารย์ไปว่า ชั้นชอบขนมที่เป็นลูกกลมๆอ่ะ ข้างนอกทำจาก โมจิ ข้างใน เป็นใส้
อุนโกะ อาจารย์และเพื่อนๆได้ยินเท่านั้นแหละ ฮ้า แล้วก็อ้าปากค้างไปเลย ตามด้วยเสียงหัวเราะแบบขี้แตกขี้แตนกันไปเลย ชั้นก็งงสิ งง มันขำไรกันวะ ใครก็ได้ช่วยบอกกรูด้วย หลังจากที่พวกมันหัวเราะกันจนท้องขดท้องแข็งแล้ว อาจารย์ก็ตอบให้เดี๊ยนหายข้องใจว่า ที่เดี๊ยนตอบไปน่ะ มันผิดจ้า ที่ญี่ปุ่นเค้าไม่มี ขนมใส้ขึ้ กันหรอก ที่ถูกต้องน่ะ ต้องว่า อังโกะ (ถั๋วดำบด)จ้า ไม่ใช่ อุนโกะ (ขี้) ...........อ่านะ เวรกรรม จริงๆ อายสิครับอาย จำจนตายเลยๆๆๆ อังโกะ จ้า อังโกะ
ปล กลับบ้านถามคุณชาย ตกลงไอ้ขนมที่ว่านี้เค้าเรียกว่า มันจู จ้า
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น